Haiku
to japońska forma poetycka typowa dla wieków XVII-XIX. Składa się ona z 17
sylab podzielonych na trzy części znaczeniowe - po 5, 7 i 5 sylab. Haiku to
pozornie niewielkich rozmiarów obrazki, za pomocą których pisarz próbuje
wniknąć w istotę świata, potknąć prawd rządzących przyrodą. Poniżej kilka
tekstów haiku w wykonaniu Mileny Jarońskiej.
Galopujemy
w
pełni księżyca pędzę
jedna
dusza w nas.
Wstają
już zorze
miś
biały rusza na łów
blask
- tam ryb w bród.
Kasztany
w parku
dokąd
prowadzi droga
tocząc
się w nicość.
Kruszy
się kora
orzechów
w dole tłum
dla
wiewiórek raj.
Żubr
głośno ryczy
w
puszczy to on królem jest
a
królową kto.
Sonet
najprawdopodobniej narodził się w Prowansji jeszcze w okresie średniowiecza.
Formę te w pełni rozwinął Franciszek Petrarka w XIV wieku. W literaturze
polskiej za mistrzów sonetu uchodzą Adam Mickiewicz, Leopold Staff, Kazimierz
Przerwa-Tetmajer. Jest to jeden z najtrudniejszych gatunków literackich -
składa się z 14 wersów. Sonet włoski podzielony jest na dwie strofy
czterowersowe i dwie strofy trzywersowe. Dziś próba Mileny!
Szemrzą
wśród łąk wody srebrzyste
Głaszczą
kamienie na dnie.
Tylko
ten mały konik wie,
że
są nieskazitelnie czyste.
Dają
mu siłę na długie cwały
ku
zachodowi słońca.
Każdy
inny i każdy bez końca.
One
mu... miłość dały.
Zobaczył
klacz galopującą
równolegle
wśród traw.
Poczuł
miłość wiecznie trwającą.
Miłość
do pędu, miłość do siebie,
koniki
zakochane - koniki radosne,
razem
czują się jak w niebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz